Reis Sara & Edwin - Zuid/Midden Amerika

Vanuit Boquete zetten we koers naar Bocas del Toro, een plek die volgens onze reisgids niet mag ontbreken op onze trip. Na een flinke busrit komen we aan in Almirante en van daaruit is het nog een half uurtje naar de eilandenarchipel. Het gebied waar we door heen reizen is erg arm en de overblijfselen van een vulkaan die hier afgelopen november heeft gewoed zijn duidelijk zichtbaar. De ooit zo florerende bananenindustrie is praktisch verdwenen en inkomsten moeten tegenwoordig vooral uit visserij en toerisme komen. Eenmaal in Bocas del Toro blijkt dat ze hier inderdaad werk hebben gemaakt van het toerisme want overal zijn reisbureautjes, hotels, restaurants, bars en ander vermaak. Gelukkig allemaal wel in de stijl van de omgeving dus veel houten huisjes op palen! Op straat zien we allemaal backpackers, rasta´s of hippies dus met de relaxte sfeer moet het wel goedkomen…

Na wat gezoek komen we terecht in hostel Mondo Taitu. Het is niet veel, de muren bestaan uit golfplaat en er lopen verdacht veel surf-dudes rond in de leeftijdscategorie 18-20 jaar. Maar we zijn moe en het regent dus we vinden het wel best. Onze gids zegt niet zoveel over deze plek maar op internet zien we even later het volgende:

¨You know you’ve hit backpacker party central when the barechested desk dude offers you floor space for five bucks. Catering to a specific niche – baby-faced surfers and backpackers from El Norte – this place is killer if you fit it, less so if not. Be ready for basic accommodation, sand in the bathroom and all-night parties at the raucous bar. English is also the overwhelming language of choice. Peace, quiet and privacy are low on the priority list here.¨

Slik! Toch niet zo´n goeie catch want we zijn kapot na een lange dag bussen. Terug in Mondo Taitu is de bar inmiddels geopend en de box lijkt naast onze kamer te staan. Bovendien staat de waterpomp van het hostel met een enorm kabaal naast onze deur te loeien. We kijken elkaar aan en soms zijn er geen woorden nodig: wegwezen hier! Het is al 20u ´s avonds maar Edwin weet met wat geslijm de helft van het geld terug te krijgen en we staan weer op straat. Gelukkig vinden we snel een betere en rustigere plek en uitgehongerd vallen we aan op broodjes salchicha.

De volende ochtend gaan we met een boottocht langs verschillende plekken van de archipel. Het is gelukkig prachtig weer want de afgelopen twee dagen heeft het aan één stuk geregend dus dat is mazzel. We gaan eerst dolfijn spotten en in tegenstelling tot Suriname laten ze zich nu wel zien. Prachtig! Daarna brengen we een bezoek aan de Zapatilla eilanden waar we rond schitterende koraalriffen snorkelen. Aan boord ontmoeten we een stel uit Nederland dat ook een jaar op reis is en onze trip precies andersom lijkt te maken. We zien erg veel overeenkomsten en sluiten de dag samen af met een ontzettend leuke avond in Bocas.

De dag erna vertrekken we weer en gaan we naar Volcan, aan de andere kant van Volcan Baru (waar we in Boquete hebben gezeten). Na al dat gereis zijn we wel weer even toe aan wat rust en dat kan hier prima want er is geen toerist te bekennen. Dat zou trouwens ook aan het weer kunnen liggen want het regent de hele dag aan één stuk door. We willen nog een dag een tocht gaan maken in de omgeving maar na een uur begint het te stortregenen! Dus op naar Costa Rica waar het hopelijk beter weer is!

Vanuit Panama City reizen we verder naar Azuero Peninsula, een schiereiland aan de Pacific. Onderweg wordt het steeds warmer en eenmaal in Chitré ziet het landschap er droog en verdord uit. Wat een verschil na de groene regio rondom het Panama kanaal! We blijven twee nachtjes in Chitré en doen nog een verwoede poging tot een dagje strand. Maar hoewel het hier stikgoedkoop is, heeft het gebied toch niet veel meer te bieden dan wat kleine dorpjes, een onaantrekkelijke kust en een snikheet klimaat.

Op zoek naar verkoeling “vluchten” we daarom naar Boquete, een klein dorpje in de bergen in het oosten van Panama. En verkoeling krijgen we: het is hier heerlijk lenteachtig weer met koele nachten.

Boquete ligt middenin een waar wandelparadijs dus we besluiten er weer een paar dagen op uit te trekken. Na een dag in de omgeving te hebben gelopen, wordt het tijd voor het echt werk: sendero Los Quetzales. Dit is een tocht door een nationaal park en het moet erg mooi zijn. Op de bonnefooi gaan we met een busje naar het beginpunt van de trail, enigszins ongewapend want aan fatsoenlijke kaarten of bewegwijzering doen ze hier niet. We worden gedropt bij een houten bord dat de trail weergeeft, aan het begin van een bospad. Vol goede moed starten we. Maar al gauw is de weg versperd. Dan maar links de berg op… maar daar stuiten we op een kassenbouw. De vriendelijke werkers sturen ons via een andere weg terug naar de rivier want daar zouden we terugkomen op het juiste pad. Nee hoor, geen doorgang. Terug omhoog via de kassen staan we een uur later weer voor het houten bord. Waar begint die trail?! Een plaatselijke visser stuurt ons toch weer het bospad op. Lijkt het nou maar zo, of weet hier eigenlijk niemand de weg maar “helpen” ze je uit beleefdheid toch zomaar een kant op?? Nou goed, we doen nog een poging en als we de afzettingen ontwijken lijkt hier inderdaad een pad te lopen. Maar twee uur later loopt de weg dood op een enorme rots. Huh?! Nou ja, de waterval die er van enorme hoogte naar beneden klettert is prachtig dus we zijn toch wel voldaan. Maar het is al laat in de middag dus voor die dag is het mooi geweest.

Navraag bij de hosteleigenaar leert ons die avond dat het houten bord niet het begin van de trail aanduidt. Nee, we hadden de verharde weg moeten volgen, een uur steil omhoog moeten lopen en dáár is de guardaparque en de start van het wandelpad. Juist ja. Maar we laten ons niet kennen, dus de volgende dag zitten we weer in hetzelfde busje richting Los Quetzales.

We zijn de eersten en waarschijnlijk enigen in het park die dag maar de guardaparque verzekert ons dat de 3 uur lopen naar de top en de mirador muy bien aangegeven staat. Ja ook bordjes en pijlen want voor onze $10 wordt het park prima onderhouden. Maar na een half uur lopen zijn we het vertrouwen in hem al volledig kwijt… en de weg ook trouwens. Het is één wirwar van paadjes en riviertjes. Omgevallen bomen en weggeslagen oevers door een storm die hier afgelopen november heeft gewoed maken het er niet makkelijker op. We besluiten bij iedere vage kruising maar een foto te nemen om de weg straks nog terug te kunnen vinden.

De tocht zelf is best heftig maar het regenwoud is echt erg mooi! Op de terugweg verlopen we ons wel drie keer. Gelukkig hebben we de foto’s nog! Vlak voor de uitgang komt een taxichauffeur ons tegemoet op zoek naar zijn clienten die aan de andere kant van het bos zijn begonnen en al 2 uur eerder aan deze kant eruit hadden moeten komen. Tja, hoe zou dat nou toch kunnen? We willen graag nog even spreken met de guardaparque want zo’n regenwoud vol ongemarkeerde wandelpaden kan best gevaarlijk zijn! Maar wat blijkt… die is allang naar huis. Als we even later op de bus zitten te wachten zien we gelukkig ook de twee andere toeristen aankomen en krijgen we, erg relaxed, een lift aangeboden terug naar Boquete. (Foto’s)

Als we landen in Ciudad de Panama (of Panama City) komen we duidelijk in het gebied waar de Mexicaanse griep heerst, want overal zien we mondkapjes: best een spooky gezicht! We verlaten snel het vliegveld en gaan naar ons hostel in Bella Vista, een wijk van Panama City waar alle hotels en hostels liggen. De eerste dagen doen we eigenlijk niet zo heel veel, want het regent de hele dag pijpestelen. Bovendien zijn er verkiezingen en lijkt het ons beter om in de buurt van het hostel te blijven vanwege opstootjes die kunnen ontstaan in deze roerige verkiezingstijd. De presidentsverkiezingen worden gewonnen door Ricardo Martinelli met een overweldigende meerderheid. Het belooft een grote verandering a la Obama en blijkbaar snakt de Panamese kiezer hiernaar. De verkiezingen verlopen verder rustig, het weer knapt op, dus we kunnen de dag erna er weer op uit.

We brengen een bezoek aan de historische stad van Panama City, Casco Viejo. Het valt direct op dat arm & rijk hier hand in hand gaan, want tegen mooie, oude gebouwen staan lelijke, vervallen flats. Het presidentieel paleis ligt ook al niet op een A-locatie, want het uitzicht van de president bestaat niet alleen uit bling bling fancy skyscrapers, maar ook uit een vervallen haven, sloppenwijk en vuilnisbelt. Heeft onze JP het toch beter 😉 Daarna bezoeken we de ruines van Panama Viejo, even buiten Panama City. Op deze plek is in de 16e eeuw Panama Stad gesticht, maar werd veroverd en verwoest waarna de nieuwe, huidige stad verder zuidwaarts werd gebouwd. Tegenwoordig wordt de skyline van Panama City volgezet met wolkenkrabbers en de ene na de andere rijst uit de grond naar Amerikaans voorbeeld. Buitenlandse investeerders worden naar Panama gelokt met gunstige fiscale regimes (de eerste 20 jaar betaal je als buitenlander geen belasting). Vooral Amerikanen worden naar Panama getrokken en dat heeft niet alleen te maken met de US dollar die hier de munteenheid is. Al heel lang is er een sterke band tussen Amerika en Panama en hiermee maakt Panama niet altijd vrienden met andere Latijns Amerikaanse landen…Wel goed voor de economie!Panama is vooral bekend om het Panamakanaal. In 1882 werd door de Fransen gestart met de bouw van het kanaal, maar na 11 jaar graven moesten zij het opgeven door tropische ziektes (meer dan 20.000 arbeiders stierven aan malaria en gele koorts), corruptie en extravagantie. De Amerikanen stonden te trappelen om het stokje over te nemen, maar dit stuitte op tegenstand bij de toenmalige regering (Panama maakte toen nog deel uit van Colombia). Op zijn Amerikaans werd de onafhankelijkheidsbeweging gesteund en 2 weken (!!) na de onafhankelijkheid van Panama werd een verdrag getekend waarin een 16 kilometer brede strook land rondom het te bouwen kanaal voor eeuwig Amerikaans grondgebied werd. De bouw van het kanaal kon dus beginnen nu de centen waren geregeld. Eerst werd in een gigantische gezondheidsoperatie het gebied vrij gemaakt van tropische ziekten. Daarna werd de bouw hervat met nieuwe technieken en, ere wie ere toekomt, met succes want in 1914 was de klus geklaard. Het eerste schip kon nu via Panama oversteken van de Atlantische Oceaan naar de Stille Oceaan. Tot dan toe moesten de zeeschepen om Zuid Amerika heenvaren dus dat betekende een enorme tijdswinst.

Sindsdien is het Panamakanaal een goede inkomstenbron voor de VS en vanaf 2000 voor Panama, want in dat jaar werd het gebied rondom het kanaal teruggegeven aan Panama en kwam er een einde aan de Amerikaanse zeggenschap over het kanaal. Het kanaal levert jaarlijks meer dan 1 miljard US dollars op aan inkomsten en dat is ongeveer 10% van het BNP van Panama. Hoezo lucratief? Het huidige kanaal zou in 2014 zijn maximale capaciteit bereiken en in 2001 is er een studie gestart naar uitbreiding van het kanaal. Onlangs is met de bouw begonnen dus ook in de toekomst blijft het kanaal een goede inkomstenbron.We brengen een bezoek aan de Miraflores locks. De Amerikaanse invloed is nog niet helemaal verdwenen, want er wordt een hele show van gemaakt! “Live action on top deck” gilt de omroeper als we aankomen. We snellen naar boven en het is indrukwekkend om te zien hoe de zeeschepen in een enorme sluis 16,5 meter omhoog of omlaag worden gebracht als eerste fase om het hoogteverschil te overbruggen van de ene naar de andere kant (de foto’s staan hier).